ماییم که از خاک به افلاک رساندیم نام هنر و اسم کرم را به سزاوار  هسته اولیه اسلام در زمان پیامبر اکرم (ص) شکل گرفت و بنیادهای آن استحکام یافت و در برابر عوامل مخالف به نحو وصف ناپذیری مقاومت کرد و پس از دفع جریانهای مزاحم پیشروی خود را آغاز نمود و تا اواخر حیات ظاهری پیامبر اکرم (ص) تمامی جزیره العرب در سیطره اسلام قرار گرفت. پس از رحلت رسول خدا اسلام جوان و قدرتمند و پرشتاب از مرزهای جزیره العرب گذشت، در سال 13 هجری عراق به تصرف مسلمین درآمد، در سال شانزده سوریه و آسیای صغیر، در سال هفده بیت المقدس، در سال نوزدهم ایران، در سال بیست و دو مصر، در سال بیست و هشت قبرس، در سال سی و دو قفقاز، در سال چهل و یک افغانستان، در سال پنجاه افریقای خاوری، تا دروازه های کارتاژ و سواحل اقیانوس اطلس، در سالهای هشتاد موریتانی، مراکش و لیبی و تونس و الجزایر، در سالهای یکصد هجری اسپانیا و پرتقال بوسیله اسلام فتح شد، این فتوحات سریع اغلب به سهولت انجام می گرفت زیرا اسلام پیام آور دوستی و عدالت، برادری و برابری و مدافع حقوق رنجدیدگان و محرومان بود و قبل از حضور ظ

در تاریخ بشر، تمدن های گوناگونی پای به عرصه وجود نهاده و پس از مدتی عرض اندام و اظهار وجود رو به افول گذارده و از میان رفته اند و تنها نام آنان را می توان در لابه لای اوراق تاریخ جستجو کرد. در این مقال، مجال گفتگو درباره تمدن های گوناگون وجود ندارد، در اینجا تنها و به طور گذرا به ظهور و افول دو تمدن اشاره می کنیم که یکی تمدن رومی در غرب است و دیگری تمدن اسلامی در شرق. امپراطوری روم که بر خرابه های تمدن یونان بنا شده بود، از چنان شکوه و اقتداری برخوردار گردید که غربی ها تصور می کردند، همه دنیا در روم خلاصه شده است. کشور روم با قانون گذاری سنا و به وسیله امپراطور اداره می شد. این امری شایسته و قابل تحسین بود، اما اشکال کار در این بود که نمایندگان سنا از اربابان و زمین داران بزرگ تشکیل می شدند و امپراطور نیز از طریق عوامل خود در سنا اثر می گذاشت. مردم عادی هیچ گونه نقشی در قانون گذاری و اداره کشور نداشتند، تنها سهم آنان از کشور این بود که در زمان جنگ، سرباز بدهند تا روحیه توسعه طلبان

رنسانس یعنی تجدید حیات، نوزائی و تولد دوباره. غرب پس از قرنها فرورفتن در باتلاق جهل و عقب ماندگی، سرانجام از خواب یکهزار ساله بیدار شد و رنسانس خود را آغاز کرد. عامل بیداری و خیزش غرب عمدتا دو چیز بود: یکی مراودات گاه و بیگاه تجار و جهانگردان، که می تواند از عوامل انتقال تمدن باشد و دیگری جنگهای طولانی مدت صلیبی.صلیبیون طی هشت دوره جنگ با مسلمانان که جمعا حدود دویست سال طول کشید، با ترقیات و پیشرفتهای مسلمین آشنا شدند. همین آشنائی به علاوه کتب علمی بسیاری که به غارت بردند، زمینه آگاهی و خیزش علمی غرب را فراهم ساخت و رنسانس را رقم زد. گرچه غربی ها رنسانس خود را به رم قدیم نسبت می دهند، ولی پس از یکهزار سال زندگی در انحطاط قرون وسطی چیز قابلی از چند فیلسوف و سخن سرای روم و یونان قدیم برجای نمانده بود که بانی رنسانس شود، بلکه این تمدن درخشان و دانش جوشان اسلام و ترقیات شگرف مسلمین بود که باعث بیداری و خیزش علمی و اجتماعی آنان گردید.غرب در رنسانس خود مدیون و وام دار اسلام است. متاسفانه تاریخ نویسان غربی این حقیقت را با بی انصافی کتمان

در شماره پیشین گفته شد که تمدن غرب دو چهره دارد: چهره روشن و تابناک و چهره تاریک و دردناک. چهره تابناک آن دانش، تکنولوژی، تولید ابزار و وسائلی که زندگی را آسان کرده با ساز و کار و ترتیباتی که شرایط اجتماعی را سامان می دهد، به گونه ای که مردم بتوانند با نظم و آسایش زندگی کنند و در کنار یکدیگر زندگی مسالمت آمیز داشته باشند. اما چهره تاریک و دردناک تمدن غرب مسائلی است از قبیل رواج بی بند و باری، تزلزل خانواده، ترسیم نقشه های مکارانه برای مستعمره کردن ملتها، تهدید و زورگوئی و به راه انداختن جنگها و خونریزی ها در جهت ارضاء تمایل سلطه گری های جاه طلبانه و غارت ثروت کشورها که کارنامه تمدن غرب را سیاه و خونین کرده است.!! اینکه چرا تمدن غرب چنین ماهیت و رفتاری دارد، باید علت را در ایدئولوژی و فلسفه سیاسی آن جستجو کرد. ایدئولوژی حکومتهای غربی اومانیستی است یعنی انسان گرائی، در این ایدئولوژی خدا و معنویت جایگاهی ندارد، محور انسان است آن هم نه انسان فطری و معنوی بلکه انسان غریزی و مادی. از دیدگاه اسلام انسان موجودی دو ساحتی است: ساحت

از اوج شکوه تمدن اسلامی که قرن چهارم هجری بود، حدود یکهزار سال می گذشت. در این مدت امت اسلامی با فراز و نشیب هائی راه انحطاط را پیمودند، چراغ دانش رو به افسردگی نهاد، مسلمانان که روزی اساتید علمی غرب بودند از کاروان دانش و تمدن عقب ماندند و به صورت مصرف کنندگان دانش و کالاهای غربی و حتی مقلدان آداب و رسوم آنان درآمدند.بر اثر استبداد و جاه طلبی ها و اختلافات مذهبی، قومی و نژادی و بروز شورشهای داخلی؛ کشور مقتدر و پهناور اسلامی، به قطعات کوچک تقسیم و به دولتهای ضعیف تبدیل گردید.سران کشورهای اسلامی هیچ گاه از اختلاف و درگیری با یکدیگر فارغ نبودند و علمای اسلام به جای پرداختن به مسائل اساسی و محتوائی، به حواشی و فروعات سرگرم شدند. بنا به فرموده رسول خدا که «لایَبْقی مِن الاِْسْلامِ اِلاّ اِسْمُهُ» مسلمانان ماندند و اسلام رفت و جای خود را به فرقه های مذهبی، قومی، نژادی، مکاتب شرقی و غربی داد. انواع ایسم ها در جوامع اسلامی رواج پیدا کرد: پان ایرانیسم، پان عربیسم، پان ترکیسم، ماتریالیسم، لیبرالیسم و دهها عناوین و اسامی دیگر. قد

آزادی، ناموس آفرینش و هدیه خداست به زندگی، استعدادهای نهفته در باطن موجودات زنده، در سایه آزادی است که فرصت بروز و ظهور می یابند و بدون آن هیچ ذی حیاتی به سرحد رشد و کمال نخواهد رسید. هسته یک گیاه آنگاه رشد می کند و به درختی سایه دار و پرثمر مبدل می شود که خود را از زندان خاک رهائی بخشیده و به فضای آزاد برساند وگرنه در محبس خاک می پوسد و از میان می رود. یک حشره یا یک پرنده آنگاه پای به دایره رشد و کمال می گذارد که حصار تنگ تخم را بشکند و به محیط آزاد وارد شود تا تبدیل به زنبور عسل یا کبوتر و طاووس گردد والا محبس او مدفنش خواهد شد. در این میان انسان به عنوان اشرف مخلوقات بهره ویژه ای از آزادی دارد. خداوند منان با دو امتیاز ارزنده، انسان را از سایر موجودات جدا نموده و به او کرامت بخشیده است: یکی از آن دو عقل است و دیگری آزادی. رشد و کمال در گیاهان و حیوانات محدود است اما در انسان قابل گسترش و توسعه است و حد یقف ندارد، چنانچه انسان از این دو موهبت (عقل و آزادی) به درستی استفاده کند، می توانداز خاک پای بر افلاک نهد و در فضای لای

در قسمت پیشین، پیرامون ارزش و جایگاه آزادی در اسلام و نقش انقلاب در تامین آزادی و نیز نقش محوری مردم در اداره کشور توضیحاتی داده شد. امید است دستگاههای حکومتی کرامت مردم را پاس دارند و حقوق مردم را چنانکه در قانون اساسی آمده است، بسان یک امانت گرانبها مورد رعایت قرار دهند. مردم به انقلاب معتقد و وفادارند، اما کم و بیش از کم و کیف عمل مسئولان امر گله دارند، انقلاب را پشتیبان و حافظند، اما جواب مسئولان خاطی و وظیفه نشناس را پای صندوقهای رای می دهند، مردم در این امر تنها نیستند، خدا و خون شهیدان و روح قدسی امام، پشتیبان آنان است.اکنون به قسمت دیگری از اهداف محوری انقلاب وارد می شویم: «استقلال». استقلال یکی از شعارهای محوری انقلاب بود، در کنار آزادی. آزادی رهائی از استبداد و ستم داخلی بود و استقلال رهائی از سلطه و بهره کشی خارجی.هر دو ستمند و تحقیر، اما ستم و تحقیر بیگانه بسی سخت تر و تحمل ناپذیرتر از ستم کشیدن از خودی است. برای من تحمل ستم خشایارشای و نادرشاه افشار آسان تر است از تحمل ستم دوران رضاخان و محمدرضا شاه. زیرا آنان ظلم می&

کلمه جمهوری اسلامی رکن اساسی و استراتژیک انقلاب بود، که از دو بخش اسلامیّت و جمهوریت تشکیل می شود. مراد از جمهوری مردم هستند و مراد از اسلامی مکتب و محتوای نظام است. جمهوریت و اسلامیّت یک روج به هم پیوسته و تفکیک ناپذیرند، چه آنکه نظام اسلامی منهای حضور و خواست مردم تحقق ناپذیر است و مردم منهای نظام اسلامی، یعنی جامعه و حکومت منهای اسلام و این خلاف وظیفه دینی و از میان بردن هدف انقلاب اسلامی است. مردم از این جهت جمهوری اسلامی را انتخاب کردند که اسلام آئین آنهاست، انقلاب نیز به انگیزه وظیفه دینی شکل گرفت، بذر آن در ماه محرم و روزهای عزاداری امام حسین (ع) افشانده شد و با خون شهدای پانزده خرداد (دوازدهم محرم) آبیاری گردید و در ماههای رمضان، محرم، روزهای تاسوعا و عاشورا و اربعین حسینی اوج پیدا کرد، رهبر و پیشوای انقلاب یکی از فرزندان رسول خدا و مجتهد و مرجع دینی بود، مردم مقتولان و مجروحان خود را شهیدان و جانبازان راه اسلام دانسته و با روی خوش از این شهادت ها استقبال می کردند، به علاوه اسلام را مکتب و مرامی می دانند که آفریدگار جهان برای انسان پ

با پیروزی انقلاب اسلامی، دست استعمار از کشور کوتاه شد، استقلال سیاسی تامین گردید و شعار نه شرقی و نه غربی انقلاب تحقق یافت. امروزه بحمدالله هیچ قدرت و ابرقدرت جهانی نمی تواند خواست خود را بر ملت و دولت ایران تحمیل کند. اما کار اصلی و اساسی باقی مانده است و آن تحقق عملی رنسانس اسلامی و سازندگی و آبادانی کشور است، در ابعاد گوناگون علمی، اخلاقی و اقتصادی. ما تا از نظر علمی رشد نکنیم، در هیچ بُعد دیگری رشد نخواهیم کرد. رشد و ترقی علمی پایه و اساس رشد و ترقی در هر زمینه دیگری است و تا از نظر اقتصادی پیشرفت نداشته باشیم و نتوانیم روی پای خود بایستیم، استقلال ما کامل نشده است. جامعه فقیر و محتاج هیچ گاه نمی تواند عزیز و مستقل باشد. آنچه شیران را کند روبه مزاج         احتیاج است، احتیاج است، احتیاج و نیز تا از نظر اخلاق و آداب و تربیت انسانی ارتقاء نیابیم ، انقلاب به هدف خود نرسیده است.کدام آبادانی برای یک کشور و جامعه مهمتر از داشتن انسانهای متعالی، نیک سیرت و با اخلاق است. اقوام روزگار به اخلاق زنده اند    قومی

  در مبحث سازندگی یک مثلث ترسیم کردیم (متساوی الساقین) که یک ضلع آن را تعمیق و توسعه دانش و ضلع دیگر آن را اقتصاد درون زا و پویا و ضلع سوم آن را که پایه دو ضلع دیگر محسوب می شود تعالی و کمالات انسانی، تشکیل می دهد. ضلع پایه بنیاد مثلث سازندگی است، دو ضلع دانش و اقتصاد برپایه این ضلع قرار می گیرند زیرا تمامی خیرات و برکات از انسان سرچشمه می گیرد، چنانکه تمامی شرور و آفات.متاسفانه باید عرض کنم، در شرایط حاضر ضلع پایه تا حد نگران کننده ای ناپایدار شده است! این به خاطر تزلزلی است که در ارکان خانواده پیدا شده و به اجتماع نیز سرایت کرده است. خانواده ها آجرهای بنای کاخ سعادت جامعه و سلولهای تشکیل دهنده پیکر اجتماع هستند، اکنون بسیاری از این آجرها پوک و ناپایدار و بسیاری از سلولها بیمار شده و پیکر جامعه را بیمار و متزلزل ساخته اند. خانواده های بسیاری در همان ابتدای تشکیل از هم می پاشند، براساس آمار از هر چهار ازدواج یکی منجر به طلاق می گردد، روزنامه رویش ملت در صفحه 12 مورخ 05/03/1395 با تیتر درشت نوشته